Życie sakramentalne Małżonków

06 maj 2026 | Więcej dla Was

Jest taka wyjątkowa ściąga, niezmiernie użyteczna na całe życie dla każdego z nas. Stanowi ją znak naszej wiary, czyli łaciński krzyż. Zwróćmy uwagę, iż ramię pionowe jest zdecydowanie dłuższe od poziomego. Pod tym względem krzyż łaciński przypomina ów pierwotny, na którym umierał Pan. Tamten – podobnie jak inne krzyże wówczas stawiane – składał się z dwóch części: z wysokiego i potężnego pala oraz zdecydowanie skromniejszej i lżejszej belki poprzecznej. Ów potężny pal pozostawał na stałe mocno wbity w ziemię z przeznaczeniem na wiele kolejnych egzekucji. Był tak ciężki, że nikt w pojedynkę unieść by go nie zdołał. Skazaniec natomiast niósł każdorazowo na miejsce kaźni tę belkę poprzeczną, pod której ciężarem – chociaż była zdecydowanie lżejsza – i tak niejednokrotnie upadał. Jakie to ma praktycznie dla nas znaczenie?

Otóż wyobraźmy sobie, że ten pionowy pal, wyrastający z ziemi ku niebu, przedstawia nasze odniesienie do Boga. Belka poprzeczna natomiast obrazuje wszelkie relacje międzyludzkie. Godzi się tutaj zauważyć, iż jakiekolwiek relacje między sobą chcielibyśmy tworzyć, jakiekolwiek budować wspólnoty – winny się one mocno zasadzać na naszym odniesieniu do Boga, podobnie jak ramię poprzeczne krzyża było zawieszone i solidnie umocowane na owym pionowym palu. W przeciwnym razie belka wraz ze skazańcem, runąwszy, znalazłaby się na samym dnie. Podobnie się przedstawia sprawa relacji, które tworzymy między sobą. Dopóty jest dobrze, dopóki zasadzają się one mocno na naszym odniesieniu do Pana Boga. Jeżeli tego zabraknie, staczają się i zamiast wspólnoty powstaje spółka o ograniczonej odpowiedzialności.

Wprawdzie dotyczy to każdej ze wspólnot, jednak szczególnie i pierwszorzędnie odnieść to można i należy do rodziny. Albo rodzina jest Bogiem silna, ponieważ wznosi się na fundamencie wiary, albo przestaje być sobą. Zauważmy, iż szczerze rozmodleni, a tym samym poważnie traktujący Boże Przykazania małżonkowie nie będą skłonni do rozstawania się z byle powodu, podejmowania decyzji krzywdzących własne dzieci, nie mówiąc już o dopuszczeniu myśli o zamordowaniu dziecka czy też o rozwodzie jako takim. Oni mają świadomość, iż skoro ślubowali sobie wobec Boga miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że się nie opuszczą aż do śmierci, to do końca życia pozostają mężem i żoną. Nawet jeżeli przykładowo żona dla ocalenia zdrowia i życia własnego oraz dzieci decyduje się przeprowadzić w sądzie formalny rozwód z niebezpiecznym współmałżonkiem, jako wierząca katoliczka nie traci świadomości, że ów mężczyzna pozostaje aż do śmierci jej mężem, za którego ma obowiązek codziennie się modlić, którego nie ma prawa zdradzić, opuścić duchowo i którego ma być gotowa przyjąć w potrzebie.

Wypada tutaj zauważyć, iż wzajemna więź małżonków oparta na ich wspólnym odniesieniu do Boga nie powstaje niczym deus ex machina, czyli nie rodzi się znikąd. Toteż ze wszech miar wskazane jest, aby małżeńskie życie modlitewno-sakramentalne zakiełkowało jeszcze przed narzeczeństwem, gdy dwoje młodych ulega wzajemnemu zauroczeniu sobą. Kiedy chodzą ze sobą (w przenośni i dosłownie), niechby wstąpili na chwilę adoracji do kościoła! A cudownie byłoby, gdyby na skutek wzajemnej zachęty zechcieli razem udać się do spowiedzi. Nie byliby wówczas skłonni uznawać śmiertelnego grzechu nieczystego jako czegoś normalnego, wręcz oczywistego, co im się należy. Przeciwnie – jakże mógłby chłopak narażać dziewczynę lub dziewczyna chłopaka na utratę najwyższego dobra dla kilku minut swojej iluzorycznej satysfakcji?!

Jeżeli od początku wzajemnej fascynacji dwoje młodych ludzi zaprasza do siebie Pana Boga, a nie stroni od Niego ani nie przemilcza tego, co Boże, jako rzekomo wstydliwego czy niewygodnego tematu, rokuje to dobrze na ich życie modlitewne i sakramentalne w narzeczeństwie, a następnie w małżeństwie i w rodzinie. Do tego jednak, aby rodzina żyła i rozwijała się na fundamencie wiary, w nieustannym odniesieniu do Pana Boga, potrzebna jest wola ciągłej dynamiki rozwoju modlitewnego i sakramentalnego życia małżonków. O ile Pan Bóg obdarzy ich potomstwem, powinno być dla nich rzeczą naturalną codzienne klękanie z dziećmi do pacierza. Ów wspólny pacierz niechby stanowił dobry początek ustawicznego pogłębiania wiary w rodzinie.

Fatalną natomiast rzeczą byłoby, gdyby któreś z małżonków lub dzieci zaczęło bez ważnego powodu – takiego jak obłożna choroba – opuszczać Mszę św. niedzielną czy zaniedbywać spowiedź. Powinno to resztę rodziny w najwyższym stopniu twórczo zaniepokoić. W takim przypadku nie wolno pozostawać biernym. Wówczas bezwzględnie należy pomóc bliskiej osobie w odnajdywaniu zagubionej drogi. W tym miejscu należy jasno powiedzieć, że nie ma jakiejś jedynie słusznej metody docierania do kogoś, komu chce się pomóc w sprawach życiowo fundamentalnych. Trzeba z wyczuciem i jak najlepszym rozeznaniem poszukiwać metod i konsekwentnie podejmować kolejne próby. Niezależnie jednak od tego, przez jaki otwór w dachu zamierzalibyśmy spuścić paralityka przed oblicze Boskiego Uzdrowiciela, sprawą najwyższej wagi jest, aby te nasze starania poprzedzone były odpowiednią modlitwą. Będzie ona tutaj miała fundamentalne znaczenie.

Skoro zaś o modlitwie mowa, godzi się zauważyć, że nic w takim przypadku nie zastąpi gorliwej i wytrwałej modlitwy wstawienniczej. Niejednokrotnie wprawdzie słyszy się pełne zniechęcenia i bliskie załamania wypowiedzi typu „Im więcej się modlę, tym gorzej”. Wówczas nie wolno się poddać ani zwątpić. Modlitwa wstawiennicza za najbliższych wymaga nieraz heroizmu. I nic dziwnego, skoro stanowi ona dla nas szczególne zadanie miłości. Jednak, choćby nam się zrazu wydawać mogło inaczej, Pan Bóg nie odrzuca naszych modlitw. Zdarza się, i to niejednokrotnie, że wysłuchuje nas w ostatniej chwili życia osoby, za którą konsekwentnie i wytrwale się modlimy. Błagalna modlitwa wstawiennicza ma zawsze sens, nawet po śmierci osoby, za którą wznosimy nasze modły do Pana. Dla Pana Boga nie ma przecież znaczenia, czy modlimy się przed doczesnym zdarzeniem, na którego dobrym rozwiązaniu nam zależy, czy też po nim. Toteż ma sens i niejednokrotnie bardzo jest pożądana wytrwała, zanoszona dzień w dzień latami prośba o dobrą śmierć dla bliskiej osoby, która w doczesnym wymiarze już dawno umarła. Pan Bóg może przecież dać tej osobie łaskę nawrócenia w ostatniej chwili oraz wzbudzenia w sercu żalu doskonałego. Jedno jest pewne: potrzeba tutaj zdecydowanej konsekwencji i wytrwałości. Nie wolno się poddać ani zwątpić!

Wstawiennicza modlitwa błagalna jest rzeczą niezmiernie istotną i wskazaną. Niemniej jednak ważne jest to, aby członkowie rodziny potrafili i chcieli na co dzień dziękować Panu Bogu, jeżeli ich życie się dobrze, po Bożemu układa. Nie przypisujmy zasług sobie, lecz za wszystko dziękujmy Bogu! W ten sposób wytrącamy diabłu z ręki niebezpieczną broń. Toteż na koniec raz jeszcze powtórzyć wypada: Za wszystko z ufnością dziękujmy Bogu!

Ks. prałat dr Roman Kneblewski – wieloletni proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy. Nieformalny kapelan wielu grup społecznych, znany ze swojego zamiłowania to tradycyjnej liturgii katolickiej. Prowadzi  popularnego wideobloga Tuba Cordis w serwisie YouTube.