JAK DOJRZALE KOCHAĆ

06 maj 2026 | Bliskość i komunikacja

Jacek i Antonina Gos z Łomianek są małżeństwem z ponad 30-letnim stażem. Doczekali się pięciorga dzieci i siedmiorga wnucząt.Prowadzą kursy dla narzeczonych i małżonków w ramach Fundacji Pomoc Rodzinie. W rozmowie z Olimpią Jabłońską-Kraską opowiadają o miłości trwającej mimo upływu lat i o pielęgnowaniu relacji małżeńskiej.

Olimpia Jabłońska-Kraska: Proszę opowiedzieć coś o okolicznościach, w jakich się Państwo poznaliście.

Jacek Gos: Poznaliśmy się z Tosią na kursie przewodników beskidzkich prowadzonym przy Politechnice Warszawskiej. Tam zwróciłem uwagę na kobietę, która była inna niż wszystkie. Wiecznie coś chciała robić. Miała dużo pomysłów i była bardzo kreatywną osobą. Wyróżniała się opiekuńczością, zwłaszcza wobec dzieci.

Antonina Gos: O dobrego męża modliłam się od dzieciństwa. Pochodzę z Podlasia. Tam był duży problem alkoholizmu. Moim marzeniem było spotkać dobrego człowieka. Stawiałam Matce Bożej warunki, mówiłam, że on nie może pić alkoholu. Może być łysy, garbaty, może nie mieć wykształcenia, aby tylko miał w sobie cechy prawdziwego człowieczeństwa, o jakim mówi Pan Bóg, i żeby nie pił alkoholu. Na kursie przewodników górskich koleżanka, która zachęciła mnie, aby wziąć w nim udział, zakochała się w moim przyszłym mężu, ale on zwrócił uwagę na mnie. Nie był w ogóle w moim typie. Był dla mnie za elegancki – taki warszawiak. Ale w którymś momencie na wyciecze w Bieszczadach moje serce się otworzyło. To był wyjazd, na którym musieliśmy zaliczyć kursy narciarskie. Zwichnęłam sobie nogę i mój przyszły mąż nosił mnie na barana przez cały turnus. Jeszcze przed wyjazdem robił wszystko, żeby być w mojej grupie. A później zachowywał się tak, że wszyscy myśleli, że my chodzimy ze sobą już ze trzy lata.

OJK: Kiedy pojawiła się decyzja o ślubie?

JG: Zmobilizowała nas do tego nasza przyjaciółka Ania. Pamiętam jak dziś, gdy staliśmy na skrzyżowaniu Al. Jerozolimskich i Marszałkowskiej i Ania powiedziała: „Ty, Gos, to długo tę Tośkę będziesz w lata wpędzał?”. A mnie po prostu zamurowało. Potem zacząłem działać.

AG: Cały czas zawierzaliśmy nasze narzeczeństwo i małżeństwo Matce Bożej.

JG: Przy różnicach naszych temperamentów, sposobów funkcjonowania i działania Pan Bóg jest Tym, Który nas łączy.

AG: Jeśli te najwyższe wartości są wspólne, to małżeństwo ma szansę przetrwać.

OJK: Dlaczego dzisiaj tak łatwo ludzie rezygnują z walki o swoje małżeństwo?

JG: Wszyscy w tej chwili budują swoje ego, liczy się „moje”, samorealizacja, coaching. Nie ma przyjęcia drugiej osoby. A druga sprawa to wierność. Kiedyś, jeżeli człowiek dawał słowo, to to słowo coś znaczyło.

AG: Dla mojego męża to słowo coś znaczy. Nawet jak jest trudno. A w małżeństwie jest trudno. Musimy się nastawić, że kryzysy przyjdą. Gdy psuje się samochód czy pralka, wiemy, do kogo należy pójść. A tu nie wiemy. Trzeba uczyć ludzi, aby korzystali z pomocy poradni, nie tylko katolickich. Tak jak idzie się do lekarza. Jak zachorowałam na nowotwór, poszłam do onkologa. Tak samo powinno być w relacjach. A my z reguły ukrywamy te problemy.

JG: Różnice i problemy życia codziennego sprawiają, że ludzie, mając różne zdania na pewne tematy, w jakiś sposób się oddalają. Ale to nie znaczy, że mają się rozstawać. Zawsze tak było, że w którymś momencie jedno z nas się przełamywało, wychodziło z otwartą dłonią. Kiedyś, gdy był taki trudny czas, córka Kasia wróciła ze szkoły do domu i zobaczyła, że brakowało harmonii. „No i co się stało? – zapytała – Jeszcze żeście się nie pogodzili? Chodźcie tutaj, klękajcie, modlimy się”. I dała nam różańce.

AG: Chodzi o modlitwę i całą postawę, odniesienie do Pana Boga. Wstajesz rano i mówisz: „dziękuję Ci, Boże, Matko Boża, że wstałam, że mam siłę”. Teraz, po tej chorobie jeszcze bardziej to rozumiem. Że mogę stać na nogach. A przecież wcale nie muszę – tylu ludzi nie stoi.

OJK: Do kogo są skierowane organizowane przez Państwa kursy?

JG: Zapraszamy na programy dla małżonków „Ja + ty = my” dotyczące relacji małżonków, „My + rodzina”, „My + społeczeństwo” oraz na kursy dla narzeczonych „Radość i nadzieja”. Zachęcamy do uczestnictwa tych, którzy są w konflikcie albo jeszcze go nie doświadczyli, bo to im daje możliwość uniknięcia pewnych trudności. Po samym odbyciu weekendowego spotkania przeważnie – jeśli małżeństwa nie są bardzo skonfliktowane – ludzie wychodzą zachwyceni, skrzydła im rosną. Ale jeśli nie ma później codziennej pracy nad tym, co my proponujemy, to efekty nie będą długotrwałe.

AG: Towarzyszymy później małżonkom przez rok. Dostają zadania, najpierw takie proste, codzienne, np. przynieś kwiaty, zrób kolację. Później tygodniowe i miesięczne, żeby wykształcić postawy. Bo zadanie nie polega na tym, żeby coś tylko odfajkować.

JG: Oboje jesteśmy w to bardzo zaangażowani, odczytaliśmy to jako nasze powołanie. Jesteśmy we wspólnocie, która w swoim charyzmacie ma posługę rodzinom. Oddając się Świętej Rodzinie, oddaliśmy się na posługę każdej rodzinie, do której będziemy posłani. W ramach warsztatów zachęcamy do zastanowienia się nad pewnymi tematami, takimi jak znajomość siebie, nad faktem, że pochodzimy z różnych domów. To niesamowite, że ludzie potrafią się kłócić o zupełnie błahe rzeczy.

AG: U Jacka w domu pościel była wymaglowana. A u mnie suszyło się na łące pościel z kory. Jego to frustrowało. Ale jak się o tym dowiedziałam i to zrozumiałam, to przynajmniej na święta czy jego imieniny zaczęłam zakładać wymaglowaną pościel.

JG: Jeśli sobie uświadomimy, że takie różnice mogą powodować pewne napięcia, możemy to przyjąć albo spokojnie czy żartobliwie o tym mówić.

OJK: Jak z perspektywy czasu zmieniała się Państwa relacja małżeńska?

AG: Najpierw jest zauroczenie. Ono potem przeradza się (albo nie) w tę prawdziwą miłość, jakiej uczy nas Pan Bóg. Dopiero po tym czasie spadły mi różowe okulary. Wizję żony i mamy miałam przepiękną, ale świat, tym bardziej dzisiaj, mówi, że ty też masz swoje marzenia. Czy dzisiaj ktoś mówi „bądź pokorną żoną”? „Bądź poddaną żoną”? Najtrudniej jest przełknąć to: „bądź poddana”. Z perspektywy tych ponad 30 lat wspólnego życia widzę, że gdybym zawsze słuchała swojego męża, chociaż nawet nie zawsze się z nim zgadzała, to naprawdę byłoby pięknie. To się później odbija też w wychowaniu dzieci. Ale tu wchodzi też przeciwnik Pana Boga, żeby zrobić wszystko, aby zniszczyć relację.

JG: Żeby to dobrze zrozumieć – chodzi o to, że ja wewnętrznie się przeciwko temu buntuję, moje ja mówi „nie”, ale z racji tego, że mąż ma być głową rodziny, to mówię: „nie zgadzam się z Tobą, kochanie, nie rozumiem tego, ale wierzę, że wiesz, co robisz”. To jest właśnie to posłuszeństwo.

Nie chodzi przecież o to, żeby mówić żonie, jak ma się malować. Chodzi o rzeczy ważne. Wiem, że to jest trudne, zwłaszcza w dzisiejszym świecie, kiedy niezależność jest tak bardzo mocno eksponowana i kreowanie mojego ja jest tak silne, że to jest mało popularny pogląd.

AG: Wróciłabym tu też do bezinteresownego daru z siebie. Nigdy nie mieliśmy z tym problemu.

JG: To jest to, o czym mówił Jan Paweł II w Miłości i odpowiedzialności, i też jeden z elementów, o których my mówimy na warsztatach dla małżonków i narzeczonych.

Drugim ważnym elementem jest to, że świat teraz stara się funkcjonować na zasadzie kompromisów. My natomiast twierdzimy, że kompromis to pierwszy krok do rozpadu małżeństwa – z racji tego, że jest to tylko jedność na poziomie działania, natomiast różnica na poziomie celów i sposobów ich realizacji.

My proponujemy coś, co nazywamy szukaniem wspólnego celu. Na przykład jedno z małżonków lubi jeździć w góry, a drugie nad morze, więc raz jeździmy w tę stronę, a raz w drugą. A może warto poszukać takiego miejsca, gdzie morze łączy się z górami, jak Chorwacja? Jest taka anegdota: Żona i mąż chcą iść razem na wschód słońca. Idą razem przez las i na ścieżce leży powalone drzewo. Mąż mówi „przeskoczmy”, żona chce je obejść. Spierają się o to. W końcu mąż przeskakuje, a ona je obchodzi, czyli przechodzą na drugą stronę drzewo, ale już nie są razem. Trzeba sobie uświadomić, że naszym wspólnym celem jest wyjście na wschód słońca, a czy zrealizujemy to tak czy inaczej, jest drugorzędne.

OJK: Jak, pomimo wielu obowiązków rodzinnych, znajdowali Państwo dla siebie czas?

AG: Trzeba o to walczyć. Ja mam kalendarz. Mam rozpisane, co robię dzisiaj co pół godziny. To ważne, żeby to zaplanować! W kalendarzu ma się znaleźć na przykład rozmowa z mężem. Może kiedy już położymy dzieci? A może wynająć opiekunkę na dwie godziny raz w tygodniu i pójść na spacer czy do kina? Raz w miesiącu dłuższa randka, raz na pół roku wyjazd. I trzeba oddać ostatnie pieniądze! Poprosić babcię, mamę, żeby można było zostawić u nich te dzieci. My jesteśmy na to bardzo otwarci jako dziadkowie, bo wiemy, jak to jest ważne. Jak ta żona czeka! Nie na jednego tulipana!

JG: Żona woli kwiaty doniczkowe. A latem nie muszę się wcale wysilać, bo dostaję zlecenie: „Jacku, potrzebuję kwiatów”. Czasami je kupuję, jak widzę je na bazarku, bo zakupy to moja rola.

OJK: Czym jest miłość i jakich rad udzielą Państwo młodym ludziom, którzy myślą o zawarciu małżeństwa?

JG: Uczucie jest tylko jednym z elementów miłości. Jest też kwestia pożądliwości, równie ważna sfera małżeńska. Bez niej nie byłoby potrzeby patrzeć na tę drugą stronę. Ważny jest też element tak definiowanej przyjaźni: „Chcę dla ciebie takiego dobra jak dla siebie”. Jeśli w pewnym momencie nie rozwinie się pragnienia takiego dobra dla drugiej osoby jak dla samego siebie, to po prostu uczucia gasną, robi się pusto i zmieniamy towarzysza życia, bo my potrzebujemy uczuć.

AG: Miłość to wierność, to troska, ale też kreatywność, radość. To, że jesteśmy ponad 30 lat w sakramencie małżeństwa, nie znaczy, że nie mamy trzymać się za rękę, pocałować, przytulić. Modlę się codziennie za męża, proszę, żebym była taką żoną, jaką Bóg chce, nie taką, jaką mi się wydaje. Staram się gotować to, co on lubi. A co do zgody, to cały czas się uczymy, cały czas jesteśmy w drodze. Każdy etap jest inny i każdy jest piękny. To od nas zależy, czy chwycimy się Pana Boga.  Inaczej nie pomogą żadne warsztaty czy dobra materialne. Tylko On potrafi nas nauczyć takiej miłości.

JG: Prosty przepis na szczęśliwe małżeństwo podała nam babcia Paulinka, którą poznaliśmy, jadąc na warsztaty. Opowiadała nam o swoim małżeństwie. Byli 60 lat małżeństwem. „I tak żeście się Państwo ze sobą nie kłócili? Jak to było? – Nie. – Jak to Pani robiła? – To jest proste. Codziennie za niego mówiłam różaniec, gotowałam mu to, co lubi, i nigdy mu się nie sprzeciwiłam”. Przepis jest prosty, ale realizacja już nie jest taka łatwa. Przypominamy to sobie szczególnie wtedy, gdy panie się buntują w stosunku do czegoś, co mówi mąż. Kobieta ma tu bardzo dużą rolę do odegrania.

Raz wybrawszy, codziennie wybierać muszę. Jeśli raz wybrałem, że to jest moja żona, ślubowałem jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że jej nie opuszczę aż do śmierci, codziennie muszę to realizować.

AG: Chodzi o to, żeby to nie było tak, że ja – cierpiętnica – trwam tu przy nim. Przede wszystkim Pan Bóg i praca nad relacjami. I to, co my polecamy, to służba, ponieważ ona daje najwięcej radości. Obdarowywanie drugiego człowieka. Dostaliśmy od Świętej Rodziny najpiękniejszy prezent – naszą służbę przy narzeczonych i małżonkach. To daje nam siłę. Nie zgadzam się, że małżeństwo po iluś latach ma być takie, że żyjemy obok siebie. Wtedy sięgamy głębin.

Rozmawiała Olimpia Jabłońska-Kraska